SON GÜN

Çılgınca kar yağan bir gün.İnsanoğlu hala doğayla savaşını kaybetmeye mahkum.Yolların çoğu kapalı.Gökdelenlere çok uzaktan bakan ihtişamlı bir ev.Artık eskimeye yüz tutmuş.Üç katlı asma yapraklarıyla sarılmış bembeyaz verandası karlarla kaplı.Bacası çılgınca tütmekte.Bir zamanlar epey iri olup artık yaşantısının son kırıntılarında bile devamlı düşünen veya komiklik yapmaya çalışan erimiş bir beden yatmakta yatağın sol yanında.Başucunda bir imam bir papaz,ikisi de ayrı telden,aynı yüzlerce yıllık tekerlemeleri vızıldamakta.Yaşlı adam bir sağına bakar,bir soluna,ikisine de okkalı bir küfürle kovar.Gözleri yaşlı karısıyla buluşur ve ona muzipçe gülümser,ömrü boyunca dinden,dincilerden,din adamlarından tiksinip onlarla maytap geçebilme özelliğine eşi hala aynı korkuyla karışık endişeyle bakmaktadır.Dinciler süklüm püklüm odayı terk ederken karısı başucuna oturur yaşlı adamın.Ömrünü kendisine adamış adamın ömrünün son demlerinde artık tüm gücünü kaybetmesi içini acıtır.Adam farkeder, yaşlı kadının gözü daha yaşlanmadan 1-2 espri patlatır.Yaşlı kadının kahkahası çınlatır adamın kulaklarını.Yaşlı adam babasına benzememiş beyninden zihninden hafızasından hiç birşey kaybetmemiştir.Kendine has cümlelerini hala kurar hala insanlara acaip gelir.Ömründe ne dediyse yapabilmiş olmanın verdiği huzur vardır,ulaşabildiği insanların büyük kısmı ona deli demesine pek aldırmaz.Dört göz 64. senelerinde tekrardan buluşur.Kar yağışını iyice hızlandırmıştır.Yaşlı adam hayaller görmeye başlar,onu almaya gelenleri görür,ölümden korkmadığı için dan diye belli olan ifadesiyle 3-5 dakika daha ister.Irmak rengi gözlere bakarak 64 senelik hikayeyi sona erdirdiğini söyler.Yaşlı kadının gözleri ömrü boyunca alışmadığı şekilde dolar ve akmaya başlar.Adam hıçkırıkları duymamaya başlar,ırmak gözlerde kaybolur yüzdüğünü düşlerken bir hınzır gelir ve elektrikleri kapatır.Sene 2073, bir kış günü 3 katlı evin 2. katında o hep sevdiği ve bırakmadığı gözlerde kaybolarak şuurunu kaybederek ölür deli adam.