Bir ırmak kıyısında doğacaksın,
Suyu hem yeşil hem toprak rengi.
Aynı gözlerin gibi.
Çam ağaçlarıyla süslü bir bahçede koşup oynayacak.
Düşe kalka yürümeyi.
Koştura koşa sevdirip sevmeyi,
Aldatıp,aldana yalanı.
Öğrene öğrene duracaksın.
Güneşte buğday tenin ışıldarken,
Yağmurda toprak gibi kokacak.
Herkes ufakken sevecek seni.
Büyüdüğünde ise yerecek.
Annen kadar güzel güldüğünde karşındakini,
Baban kadar güzel konuştuğunda sevdiğini,
Sevdireceksin kendine.
Bizi çiğneyip kendi yollarına gideceksin.
Çiğnerken yavaş bas çocuk
Çıktığın kapıdan geri girdiğinde.
Ne anan kalmış olacak ne baban.
Yadigar bir ev bulacaksın.
Bahçesi beyaz orkide ve pembe gül dolu.
O çiçeklere dokunma çocuk
Annen için ekildi onlar.
Adam gibi sev, ne olacaksan en iyisi ol çocuk
Zamanı geldiğinde,
Kendi doğmamış çocuğuna şiir biçtiğinde
Bir babanı anımsasan yeter.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder