Adı son olan baharlardan
Yirmi dördüncüsü
Tavanlarda çıt yok
Kahkahalar kesik
Burun toprak kokusu arar
Göz alıştığı gülümseme peşinde.
Yol akar ayağın altından
Karanlıkta ilerlersin
Arada bozuk yol lambalarının
Feri kaçık aydınlığı
Giderken yolcu yolunda
Uzaktan ıslak gelir
Eylül'ün sesi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder