Savruk Ruh

Bir ruhum ben insanlar arasında insanmışçasına dolaşan.Gündüzleri insanlar arasında dolaşır geceleri ruh olur gezerim şehirleri.Yakınlık kurarım insanlarla,mum gibi aydınlatırım onları ferim kaçana kadar,fer söner ben sönerim.Ne gözlerin önünde yitip gittim ben inanamazsınız.Ne kalp kırarım, ne de kırılırım yürekler arasında. Yürek söken insanlar vardır hani, başka insanların yüreklerini söker,kalplerini kırar yerle yeksan ederler hayatlarını.Alır o kalpleri içlerine girer,tamir eder, yüzleri güldürür vazgeçilmezleri olur,hayalleri olur,iyileşme zamanları gelince de solar giderim hayatlarında.
Sanki lanetli bir ruh gibi ne cennete alırlar beni ne de cehennemin kapısından sokarlar.Yüzyıllardan beri bedenden bedene,isimden isime dolaşır dururum kıtadan kıtaya.Tanrı hoşlanmaz benden,şeytan pek hazztmez.Birinin kaderine karşı gelir yaşattığı acıları dindiririm,öbürünün yarattığı korkuyu siler atarım yüreklerden çünkü.
Günü geldiğinde şöyle bir hatırlarlar beni, silik hafızalarda ne ismim hatırlanır ne de yüzüm.İyi günlerde unutulur,kötü günlerde akıllara gelirim.Bir çoğuna benden bir parça bırakmışımdır,onları benden daha iyi hatırlar,hayatlarında yanlarından ayırmazlar.Korur benden olan parçalar onları,bunu ben bilirim,bıraktığım bilir,parçanında kendisi bilir.
Rüzgarı geldiğinde savrulan otlar gibi savrulurum ben sevdiklerimin arasında.Gözlerinin fısıltılarındayım onların.Bir göz yaşarması yeter uyanmama.Mevsim,ay,gün farketmez.Her ihtiyacı olanın yanında biten,adı değişen,cismi değişen,devri değişse de içi aynı kalan savruk bir ruhum ben.